Yesterday, along with some of my school friends, I had the opportunity to visit our very beloved teacher, Todankar Sir, on the occasion of Ganesh Festival. It was also a special for the fact that Sir had recently moved to this new house. Sir was so happy to receive us and to our pleasant surprise, his family treated us with simple yet tasty dinner. Overall, we had a great time together.
As I returned home, i started dwelling on the the evening. For someone else, it may have been just a simple visit. But for me, it was much more than that. It was a beautiful journey back into nostalgia, memories and some of the happiest moments of my life.
It has been 35 years since we passed out of school, yet we are still in touch with Sir. Not just through reunions or occasional formal meetings, but intermittently, naturally, over all these years. Sir even attended my and my brother’s marriages. And that makes this relationship truly special.
In today's world, where many relationships—especially teacher-student relationships—seem to have an expiry date, I often wonder what kept this one so fresh even after 35 years.
For me, the answer is respect, empathy, honesty and gratitude.
When I was in 9th and 10th, my father’s company went on strike. We literally had no income for several months. Sir knew about our situation and simply refused to take a single rupee for my tuition throughout the entire 10th standard. Even after the strike was over, he refused to accept the fees, understanding what our family had gone through.
What touched me most was that he never made me feel that he was doing me a favor. There was no sympathy, no display of generosity. It was simply empathy. He treated me with the same love and respect as any other student.
I still remember how he and his wife took the trouble to visit our home just one day before my 10th standard exams to wish me good luck. Imagine what that must have meant to a young student going into one of the most important exams of his life. That small gesture gave me so much confidence and motivation. And yes, I went on to score very good marks. 😊
Sir was also a sincere and honest teacher. He was excellent in Maths and Science and had his own unique way of teaching. Sometimes, that style even became a subject of fun among some students. I never really liked them making fun of him and I would simply walk away. But despite everything, he was one of the most respected teachers in our school.
Over the years, our relationship went beyond teacher and student. We visited his home many times and developed a beautiful bond with his family too. His loving and caring wife and their two children never treated us like students. They treated us like family.
And then there is gratitude.
When I think about the people who have shaped my life, I always place Todankar Sir—and another wonderful teacher, Vanjari Madam—alongside my parents, when it comes to respect and value. Sir is one of those people whom I will always credit for whatever I am today.
And yesterday, I was fortunate to experience another beautiful part of this journey with some of my school friends—some of whom I have known since Montessori! Think about that… almost 45 years of friendship.
Whenever we meet, it doesn't take much time to go back to those school days. The conversations, the laughter, the memories… for a few hours, we are not who we are today. We are simply those school kids again. Perhaps that is why these moments mean so much to me. They are little oases in life.
For a few precious moments, they allow me to forget the hardships of the present and relive some of the happiest, purest moments of the past. 😊
So, thank you, Sir. Thank you for being much more than a teacher.
And thank you, my dear friends, for giving me these beautiful moments and memories.
They truly mean a lot to me. ❤️
काल गणेशोत्सवाच्या निमित्ताने माझ्या काही शाळेतील मित्र - र्मैत्रिणीं सोबत आमचे अतिशय लाडके शिक्षक तोडणकर सर यांना भेटण्याचा योग आला.सर नुकतेच या नवीन घरात राहायला गेले होते, त्यामुळेही ही भेट खास होती. आमचे स्वागत करून सरांना खूप आनंद झाला आणि आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, त्यांच्या कुटुंबीयांनी आमच्यासाठी साधे पण चविष्ट जेवण बनवले होते. एकंदरीत, आम्ही एकत्र खूप छान वेळ घालवला.
घरी परतल्यावर मी त्या संध्याकाळच्या आठवणींमध्ये रमून गेलो. इतर कोणासाठी हा कदाचित एक साधा भेटीचा कार्यक्रम असेल. पण माझ्यासाठी तो त्यापेक्षा खूप मोठा होता. तो होता आठवणींच्या दुनियेत पुन्हा एकदा जाण्याचा, जुन्या आणि खूप सुंदर दिवसांना पुन्हा जगण्याचा एक छोटासा क्षण.
शाळा सोडून आज ३५ वर्षे झाली. पण सरांशी अजूनही आमचा संपर्क आहे. तो काही फक्त शाळेच्या REUNION पुरता किंवा एखाद्या कार्यक्रमापुरता मर्यादित नाही. मधूनमधून भेटीगाठी, फोन, आपुलकी… हे नातं आजही तितकंच जिवंत आहे. माझ्या आणि माझ्या भावाच्या लग्नालाही सर आवर्जून आले होते. 😊
आजच्या जगात अनेक नाती हळूहळू मागे पडतात. विशेषतः शिक्षक आणि विद्यार्थ्यांचं नातं तर शाळा संपल्यावर संपल्यासारखंच होत. मग विचार येतो… ३५ वर्षांनंतरही हे नातं इतकं ताजं कसं राहिलं?
माझ्यासाठी त्याचं उत्तर आहे — आदर, सहानुभूती, प्रामाणिकपणा आणि कृतज्ञता.
मी ९वी - १०वीत असताना बाबांच्या कंपनीत संप झाला होता. अनेक महिने आमच्या घरात अक्षरशः उत्पन्न नव्हतं. सरांना आमची परिस्थिती कळली आणि त्यांनी माझ्या संपूर्ण १०वीच्या शिकवणीची एक रुपयाही फी घेतली नाही. संप संपल्यानंतरही त्यांनी फी घेण्यास नकार दिला.
पण मला सर्वात जास्त भावलेली गोष्ट म्हणजे सरांनी कधीही मला आपण माझ्यावर उपकार करत आहोत असं जाणवू दिलं नाही. ती दया नव्हती. ती सहानुभूती होती.
आणि त्यातून मला आयुष्यभराचा एक मोठा धडा मिळाला — माणसाला मदत करताना त्याचा स्वाभिमान जपणं म्हणजे खरी सहानुभूती.
सरांनी मला नेहमीच एका विद्यार्थ्याप्रमाणेच प्रेम आणि आदर दिला. मला अजूनही आठवतं… माझ्या १०वीच्या परीक्षेच्या आदल्या दिवशी सर आणि त्यांची पत्नी आमच्या घरी मला शुभेच्छा द्यायला आले होते. एका दहावीच्या विद्यार्थ्याला, आयुष्यातील त्या महत्त्वाच्या परीक्षेच्या आदल्या दिवशी शिक्षक आणि त्यांच्या पत्नीने घरी येऊन शुभेच्छा देणं… त्याने माझ्या मनोबलाला किती मोठी ताकद मिळाली असेल, याची आजही कल्पना येते.
आणि हो… मी १०वीत खूप चांगले मार्क्स मिळवले. 😊
सर स्वतःही अतिशय प्रामाणिक आणि मनापासून शिकवणारे शिक्षक होते. गणित आणि विज्ञान हे त्यांचे विषय आणि त्यावर त्यांची खूप चांगली पकड होती. त्यांची शिकवण्याची एक वेगळीच पद्धत होती. कदाचित काही विद्यार्थ्यांना ती गंमतीची वाटत असेल. मला मात्र ती गंमत कधीच आवडायची नाही आणि मी तिथून निघून जायचो. पण त्याच वेळी, आमच्या शाळेतील सर्वात आदरणीय शिक्षकांपैकी ते एक होते.
हळूहळू हे नातं फक्त शिक्षक आणि विद्यार्थी यांच्यात राहिलं नाही. आम्ही त्यांच्या घरी अनेकदा जायचो. त्यांच्या प्रेमळ आणि काळजी घेणाऱ्या पत्नीशी आणि त्यांच्या दोन्ही मुलांशीही आमचं एक वेगळंच नातं तयार झालं. त्यांनी आम्हाला कधीच फक्त विद्यार्थी म्हणून पाहिलं नाही. त्यांनी आम्हाला कुटुंबातीलच एक सदस्य मानलं.
आणि मग येते ती गोष्ट — कृतज्ञता.
माझ्या आयुष्यात ज्या काही व्यक्तींनी मला घडवण्यात हातभार लावला, त्यांचा विचार केला की तोडणकर सर आणि माझ्या आणखी एक अतिशय लाडक्या शिक्षिका, वंजारी मॅडम, यांना मी माझ्या आई-वडिलांच्या बरोबरीने आदर आणि महत्त्व देतो. आज मी जो काही आहे, त्यात या शिक्षकांचा मोठा वाटा आहे, याची मला नेहमीच जाणीव राहील.
आणि काल या सगळ्या आठवणींसोबत माझे काही शाळेतील मित्रही होते. त्यातील काहींना तर मी मॉन्टेसरीपासून ओळखतो! विचार करा… जवळपास ४५ वर्षांचं हे मैत्रीचं नातं! :) आम्ही जेव्हा भेटतो, तेव्हा काही क्षणांतच आपण पुन्हा त्या शाळेच्या दिवसांत जाऊन पोहोचतो.
हशा, गप्पा, जुन्या आठवणी… त्या काही तासांसाठी आपण आजचे आपण राहत नाही. पुन्हा एकदा तेच शाळेतले मुलं होतो. कदाचित म्हणूनच हे क्षण माझ्यासाठी इतके खास आहेत.
आयुष्यातील ही क्षणं एखाद्या OASIS आहेत. सध्याच्या आयुष्यातील कठीण क्षण काही काळासाठी विसरायला लावणारी… आणि पुन्हा एकदा आयुष्यातील त्या निरागस, आनंदी दिवसांना जगायला लावणारी.
म्हणूनच…
धन्यवाद सर. फक्त शिक्षक म्हणून नाही, तर आयुष्याच्या प्रवासात एक महत्त्वाची व्यक्ती म्हणून माझ्यासोबत राहिल्याबद्दल.
आणि धन्यवाद माझ्या मित्र - मैत्रिणींनो, इतक्या सुंदर आठवणी पुन्हा एकदा जगण्याची संधी दिल्याबद्दल.
हे क्षण माझ्यासाठी खरंच खूप मोलाचे आहेत. ❤️